مراقبت از قلب چطوری باید باشد

قلب یکی از اعضای مهم بدن است که عموما تحت تأثیر شرایط گوناگون قرار می‌گیرد. ظاهراُ در مقایسه با بقیه  نقاط بدن، قلب معمولاً تحت تأثیر حتی جزیی ترین خطاهای احساسی یا فیزیکی که تا کنون منجر شده‌اید،‌ بوده‌است. به منظور مراقبت خوب از قلب خود، می‌توانید مراحل زیر را مراعات کنید

 

۱)از استرس بر حذر باشید.

-استرس یکی از عوامل اصلی ایجاد تغییرات در بدن است، خصوصاً تغییرات منفی. برای محافظت از قلب تان باید زندگی متعادلی داشته باشید، یعنی هرچقدر هم مسائل زندگی پیچیده باشند باید بتوانید آرامش خود را حفظ کنید. اگر جزو عوامل اجرایی یک شرکت بزرگ هستید و یا شغل مشابهی دارید و حس می‌کنید که مسئولیت تمام دنیا روی دوش شماست، محافظت از قلب خود را فراموش نکنید. هر وقت استرس به سراغتان آمد، سعی کنید آرامش خود را حفظ کنید.

 

۲)از سبک زندگی بی‌تحرک پرهیز کنید.

به یاد داشته باشید که قلبتان به مواد غذایی که مصرف می کنید نیز وابسته است. به عبارت دیگر، اگر به خوردن مواد غذایی ناسالم ادامه دهید، به احتمال زیاد موجب بروز عوارض در قلبتان خواهد شد. یک رژیم غذایی مغذی و متعادل داشته باشید که به عملکرد قلب بطور مؤثری کمک کند. غذاهای مختلفی وجود دارند که به محافظت از قلب و داشتن قلبی سالم کمک می‌کنند. مواد غذایی غنی از اسیدهای چرب امگا ۳ مثل سالمون و دانه کتان مصرف کنید. علاوه بر این، رژیم خود را از ویتامین B کمپلکس، فیبر، فولات و ویتامین E غنی نگهدارید.

۳)بخوابید.

هیچ چیز مفیدتر از تأمین انرژی کافی در طول روز با خواب مناسب نیست. قلب شما بخشی از سیستم بدنتان است که در صورتی که انرژی کافی برای فعالیتش دریافت نکند دچار مشکل خواهد شد. مطالعه‌ای منتشر شده در فوریه سال ۲۰۱۱ توسط مجله قلب اروپا، اظهار داشت که خواب کمتر از ۶ ساعت باعث افزایش احتمال مرگ ناشی از بیماری‌های قلبی به میزان ۴۸ درصد می‌شود.

 

۴)ورزش کنید.

همیشه جهت بهبود سلامت و محافظت از قلب تان ورزش کنید. لازم نیست مثل یک بدنساز حرفه‌ای یا یک ورزشکار با سابقه ورزش کنید. به سادگی می‌توانید به تمرین‌هایی که قدرت، استقامت و انعطاف پذیری شما را بهبود می‌بخشند مشغول شوید. توصیه می‌شود که حداقل باید یک بار در هفته بمدت ۷۵ تا ۱۵۰ دقیقه ورزش هوازی داشته باشید. برخی از بهترین ورزش‌ها برای شما شامل شنا کردن، پیاده روی سریع، دویدن، دوچرخه سواری، و رفتن به باشگاه می‌شود.

منبع-

http://phow.ir

عوارض ضد آفتاب ها برای آبزیان

 

زینک اکساید و تیتانیوم اکساید نیز از موادشیمیایی هستند اما برخی مردم آنها را مواد طبیعی می پندارند طبق یکی از بررسی های انجام شده روی ماهی ها، اکسی بنزن روی تولیدمثل هم تاثیر گذار است.

ضدآفتاب برای انسان‌ها بسیار ضروری اما برای جانوران دریایی یک فاجعه واقعی شده است.

کارشناسان هشدار می‌دهند استفاده از کرم‌های ضدآفتاب به ویژه در سواحل دریاها و ترکیب کرم ضدآفتاب با آب دریا می‌تواند باعث نابودی موجودات دریایی می‌شود.

گفتنی است، نابودی حیات در دریا و همینطور بر هم ریختن چرخه‌ی غذایی به دلیل ترکیب مواد تشکیل دهنده ضدآفتاب با آب دریا نظریه جدیدی است که کارشناسان را ارائه داده‌اند.
در ترکیب کرم‌های ضد آفتاب دی اکسید تیتانیوم و زینک اکساید قرار دارد که مانع از برخورد نور uv خورشید  به پوست می‌شود اما این ترکیب در اثر مجاورت با آب یک ترکیب فوق خطرناک برای نابودی پلانکتون‌ها ایجاد می‌کند.

کارشناسان امیدوار به یافتن یک راه حل برای رفع این مشکل هستند.

چگونگی گرفتن نوار قلب

نوار قلب (الکتروکاردیوگرافی) به یادداشت  فعالیت الکتریکی قلب توسط الکترودهایی که روی پوست بدن گذاشته می ‌شوند گفته می شود.الکتروکاردیوگرام  شامل اقسام مختلفی از موج ها است. بعضی از این امواج گنبدی شکل و برخی نوک‌ تیز هستند.

هر کدام از این امواج مربوط به یک سری فعالیت ‌های الکتریکی عضلات قلب هستند.

پزشکان با دانستن اشکال طبیعی و غیر طبیعی این امواج می ‌توانند بیماری ‌های قلبی و حتی غیر قلبی که منجر به تغییرات الکتریسیته قلب می ‌شوند را شناسایی و درمان کنند.

نوار قلب

* این بیماری‌ ها شامل آنفارکتوس قلبی و آریتمی‌ های قلبی (به معنی ضربان های نا به‌ جا و غیر طبیعی قلبی)‌ می ‌باشد. در مورد آنفارکتوس قلبی نه ‌تنها در تشخیص اولیه بیماری از نوار قلب کمک گرفته می‌ شود، بلکه در ساعات بعد از وقوع آنفارکتوس که بیشترین خطر وقوع آریتمی ‌های بدخیم قلبی بیمار را تهدید می ‌کند، بیمار به طور مداوم تحت مانیتورینگ بوده و هر گونه آریتمی سریعا با شوک یا دارو درمان می ‌شود.

* الکتروکاردیوگرام حتی در برخی بیماری ‌های غیر قلبی مثل انواع مسمومیت‌ های دارویی و تغییرات کلسیم و پتاسیم خون نیز کمک ‌کننده است و پزشکان از آن کمک می ‌گیرند.

الکتروکاردیوگرام در حالت عادی تغییری ندارد، ولی هنگامی که قلب تحت فشار قرار می ‌گیرد، دچار تغییر می ‌شود.

روشهای گرفتن نوار قلب

روش اول

همان نوار قلب معمولی است. تغییرات ولتاژ الکتریکی قلب روی نوار کاغذی که با سرعت مشخص حرکت می‌ کند ثبت می ‌شود.

روش دوم

بیمار در بیمارستان بستری شده و به طور مداوم فعالیت الکتریکی قلب او در صفحه نمایشی نشان داده می ‌شود. از این روش در بیماری‌ های حاد قلبی یا در بیماران بدحال که نیاز به مراقبت مداوم قلبی دارند استفاده می ‌شود.

روش سوم

مانیتورینگ هولتر است. این روش برای افرادی استفاده می ‌شود که در طول شبانه روز فقط لحظات یا دقایق کوتاه دچار مشکل قلبی می ‌شوند و بقیه زمان ‌ها مشکل واضحی ندارند. در این روش یک دستگاه ضبط به بیمار وصل می ‌شود تا در طول شبانه روز فعالیت‌ های الکتریکی قلب را ثبت کند تا پزشک بعدا با بررسی آن ها وقوع حوادث قلبی را متوجه شود.

منبع-http://iranheart.ir

نوار قلب

اگر با نوار قلب آشنا نیستید بخوانید

نوار قلب (الکتروکاردیوگرافی) به یادداشت  فعالیت الکتریکی قلب توسط الکترودهایی که روی پوست بدن گذاشته می ‌شوند گفته می شود.الکتروکاردیوگرام  شامل اقسام مختلفی از موج ها است. بعضی از این امواج گنبدی شکل و برخی نوک‌ تیز هستند.

هر کدام از این امواج مربوط به یک سری فعالیت ‌های الکتریکی عضلات قلب هستند.

پزشکان با دانستن اشکال طبیعی و غیر طبیعی این امواج می ‌توانند بیماری ‌های قلبی و حتی غیر قلبی که منجر به تغییرات الکتریسیته قلب می ‌شوند را شناسایی و درمان کنند.

نوار قلب

* این بیماری‌ ها شامل آنفارکتوس قلبی و آریتمی‌ های قلبی (به معنی ضربان های نا به‌ جا و غیر طبیعی قلبی)‌ می ‌باشد. در مورد آنفارکتوس قلبی نه ‌تنها در تشخیص اولیه بیماری از نوار قلب کمک گرفته می‌ شود، بلکه در ساعات بعد از وقوع آنفارکتوس که بیشترین خطر وقوع آریتمی ‌های بدخیم قلبی بیمار را تهدید می ‌کند، بیمار به طور مداوم تحت مانیتورینگ بوده و هر گونه آریتمی سریعا با شوک یا دارو درمان می ‌شود.

* الکتروکاردیوگرام حتی در برخی بیماری ‌های غیر قلبی مثل انواع مسمومیت‌ های دارویی و تغییرات کلسیم و پتاسیم خون نیز کمک ‌کننده است و پزشکان از آن کمک می ‌گیرند.

الکتروکاردیوگرام در حالت عادی تغییری ندارد، ولی هنگامی که قلب تحت فشار قرار می ‌گیرد، دچار تغییر می ‌شود.

روشهای گرفتن نوار قلب

روش اول

همان نوار قلب معمولی است. تغییرات ولتاژ الکتریکی قلب روی نوار کاغذی که با سرعت مشخص حرکت می‌ کند ثبت می ‌شود.

روش دوم

بیمار در بیمارستان بستری شده و به طور مداوم فعالیت الکتریکی قلب او در صفحه نمایشی نشان داده می ‌شود. از این روش در بیماری‌ های حاد قلبی یا در بیماران بدحال که نیاز به مراقبت مداوم قلبی دارند استفاده می ‌شود.

روش سوم

مانیتورینگ هولتر است. این روش برای افرادی استفاده می ‌شود که در طول شبانه روز فقط لحظات یا دقایق کوتاه دچار مشکل قلبی می ‌شوند و بقیه زمان ‌ها مشکل واضحی ندارند. در این روش یک دستگاه ضبط به بیمار وصل می ‌شود تا در طول شبانه روز فعالیت‌ های الکتریکی قلب را ثبت کند تا پزشک بعدا با بررسی آن ها وقوع حوادث قلبی را متوجه شود.

منبع-http://iranheart.ir

ابولا

ابولا یک بیماری نادر است و اغلب منجر به مرگ انسان و پستانداران غیر انسان (مانند میمون ها و گوریل) می شود. شیوع بیماری تب ابولا در آفریقا وجود دارد.شواهدی وجود دارد که نشان میدهد ویروس ابولا از طریق هوای پخش شده از پستانداران غیر انسان به از قبیل میمون به میمون، انتقال می یابد.تب ابولا با استفاده از آزمایش خون برای شناسایی ویروس ابولا در خون تشخیص داده می شود. ابولا (Ebola) یک بیماری ویروسی است که از سوی ویروس ابولا ایجاد می شود. این ویروس از خانواده فیلوویروس ها است که پس از وارد شدن به بدن ، نوعی بیماری تب دار و خونریزی دهنده ایجاد می کند که در ۵۰تا ۹۰درصد بیماران علامت دار به مرگ منجر خواهد شد.البته از ۴ گونه ویروسی ابولا یک گونه تنها به یک ابتلای بدون علامت منجر می شود و به مرگ نیز منتهی نخواهد شد. ابولا اولین بار در سال ۱۹۷۶ در یکی از استان های سودان و نیز منطقه ای در نزدیکی زئیر جایی که هم اکنون جمهوری دمکراتیک کونگو واقع شده است پیدا شد.بین ژوئن تا نوامبر آن سال ، ۲۸۴ نفر به این بیماری مبتلا شدند که در نهایت ، ۱۵۱ نفر، جان خود را از دست دادند.طی سالهای بعد، این ویروس به دیگر کشورهای آفریقایی هم گسترش یافته و هرچند سال یکبار تعدادی کشته و قربانی برجا می گذارد.البته فقط آفریقا درگیر نشده و بیماری پای خود را از آفریقا نیز بیرون گذاشته است. ابولا گاه به گاه بهطور مرگباری در میان انسانها و میمونها در آفریقا شایع میشود. این ویروس با ایجاد تب شدید و خونریزی بیمار را از پا درمی آورد و خیلی سریع گسترش مییابد. در سال ۱۹۷۶ ابولا حدود ۳۰۰ نفر را مبتلا کرد و با شیوع آن از هر ۱۰ نفر مبتلا به بیماری ۹نفر مردند. بار دیگر در سال ۱۹۹۵ ابولا شایع شد و این بار ۸۰ درصد مبتلایان کشته شدند. ابولا نام نوعی ویروس است. تب خونریزی دهنده ابولا، یک بیماری شدید و کشنده است که نخستین بار در سال ۱۹۷۶میلادی شناخته شد. نام ویروس این بیماری از یکی از رودخانههای کشور زئیر، که امروزه جمهوری دموکراتیک کنگو نام دارد، گرفته شده. این بیماری برای اولین بار در کشور کنگو دیده شد. پژوهشگران بر این باورند که ویروس ابولا از طریق حیوانات به انسان سرایت میکند و معمولا در بدن جانوری زندگی میکند که در قاره آفریقا سکونت دارد. اکثر افرادی که ابتلای آنان به ابولا تا کنون تأیید شده اهل کشورهای آفریقایی بودهاند.تب خونریزی دهنده ابولا معمولا به صورت شیوع ناگهانی بروز میکند و شیوع آن هم از یک بیمارستان یا درمانگاه آغاز میشود. در سال ۱۹۷۶ ابولا در آفریقا حدود ۳۰۰ نفر را مبتلا کرد و با شیوع آن از هر ۱۰ نفر مبتلا به بیماری ۹نفر مردند. بار دیگر در سال ۱۹۹۵ ابولا شایع شد و این بار ۸۰ درصد مبتلایان کشته شدند. اخیرا سازمان جهانی بهداشت شیوع تب خونریزی دهنده ابولا را در یکی از استانهای کشور کنگو تأیید کرده است. در این شیوع نسبتا وسیع، تاکنون ابتلای ۱۷ نفر به ویروس ابولا تأیید شده است که ۶ نفر آنها در استان جنوبی کاسای کشته شدهاند. البته سخنگوی سازمان جهانی بهداشت اعلام کرده آزمایشگاه مرکز کنترل و پیشگیری بیماریها در آمریکا مشغول انجام آزمایشهای بیشتر روی نمونههای به دست آمده از بیماران مشکوک به تب خونریزی دهنده ابولا است. به دلیل خاصیت سرایت بالای این بیماری پرسنل بهداشتی ناگزیر از رعایت شدید و دقیق اصول بهداشتی برای پیگیری از انتشار بیماری و ابتلای خود هستند. آنها برای پوشش کامل بدن از لباس، دستکش و پوتینهایی استفاده میکنند که پس از استفاده باید نابود شود. با وجودی که تعدادی از روستاهای استان کاسای در قرنطینه به سر میبرند، اما سازمان جهانی بهداشت اعلام کرده فعلا نیازی به اعمال محدودیت در روابط تجاری و سفر به کنگو وجود ندارد. کارشناسان محلی دائما در حال فرستادن پیامهایی از طریق رادیو و تلویزیون هستند که به مردم آموزش میدهد چگونه از آلوده شدن به این ویروس پیشگیری کنند. این خطر به ویژه در مراسم تدفین قربانیان ابولا و با تماس نزدیک افراد با جسد قربانیان وجود دارد. خطر کشندگی ویروس ابولا که تا کنون درمانی برای آن پیدا نشده، بین ۵۰ تا ۹۰درصد است. طی چند سالی که از هجوم ابولا می گذرد، کارهای زیادی برای تشخیص اپیدمیولوژی و نحوه سرایت ابولا صورت گرفته است ، ولی هنوز راه و نحوه دقیق سرایت آن مشخص نشده و تنها می توان گفت که احتمالا ابولا از طریق تماس با خون یا دیگر مایعات بدن و همچنین ترشحاتی همچون خلط افراد آلوده به این ویروس به افراد سالم منتقل می شود؛ مثلا میزان بیماری در مرده شورهای قبرستان ها که تماس مستقیم با بدن قربانیان ابولا داشتند، بسیار بالا بوده.پزشکان ، پرستاران و بهیارانی که مشغول درمان مبتلایان ابولا بودند هم بکرات در حین انجام وظیفه خود به این بیماری دچار شدند، که علت آن عدم رعایت مسائل بهداشتی و مراقبتی لازم و عدم آگاهی از نحوه انتقال در سالهای اول شناسایی این بیماری بود.به هر حال ، این ویروس به هر شکلی که به بدن وارد شود، بعد از ۲تا ۲۱روز علایم آن ظاهر می شود. بیمار با بروز ناگهانی تب ، ضعف شدید، درد عضلانی ، سردرد و گلودرد به پزشک مراجعه می کند.معمولا بعد از مدت کوتاهی ، تهوع ، استفراغ ، اسهال ، بثورات پوستی ، اختلال عملکرد کبد و کلیه و حتی در بعضی موارد خونریزی داخلی و خارجی نیز به دنبال علایم و نشانه های اولیه بروز خواهند کرد و وضعیت بیمار بشدت رو به وخامت می رود. نتایج آزمایش ها افت تعداد گلبول های سفید و پلاکت ها و افزایش آنزیم های کبدی را نشان می دهند. برعکس سالهای نخست ، تشخیص بیماری آسان تر شده است.تست های تشخیص اختصاصی به صورت تشخیص آنتی ژن ها و یا ژنهای ویروسی در خون یا دیگر مایعات بدن در دسترس هستند.اخیرا کشت سلولی این ویروس نیز مقدور شده و حتی می توان آنتی بادی های تشکیل شده علیه این ویروس را در بدن بیماران تعیین کرد. به هر حال ، اگر چه روشهایی که گفته شد تشخیص بیماری را تسهیل کرده اند، اما خطر انتقال بیماری به پرسنل آزمایشگاه بسیار بالاست و در خین انجام چنین آزمایش هایی باید بشدت مراقب بود. روز پنجم همین ماه می بود که یک محقق زن روسی در یکی از آزمایشگاه های بشدت محافظت شده در سیبری به دلیل وارد شدن سرنگ حاوی ویروس ابولا به دستش بیمار شد و ۲هفته بعد جان سپرد.این آزمایشگاه یکی از دو نقطه روی زمین است که واکسن آبله در آن نگهداری می شود. درمان ابولا در موارد وخیم ، مانند بیمارانی که بشدت دهیدراته هستند، بیمار باید به بخش مراقبت های ویژه انتقال یابد.تاکنون هیچ گونه درمان اختصاصی یا حتی واکسنی برای ابولا کشف نشده و تمام داروها و واکسن هایی که فعلا پیشنهاد می شوند به سالها تحقیق برای رسیدن به مرحله بالینی احتیاج دارند. با وجود این ، چند نکته را می توان توصیه کرد. ۱- بیماران مشکوک باید قرنطینه شوند و به پرستارانی که از این بیماران مراقبت می کنند توصیه شود مراقبت های لازم را برای محدود کردن تماس ها و کنترل دقیق ترشحات بدن بیمار به انجام برسانند.انجام اقدامات تهاجمی یا حتی اقداماتی مثل گذاشتن سوند، گرفتن نمونه هایی از ترشحات بدن بیماران ، رگ گیری و انجام ساکشن و در کل تمام اقدامات پرستاری باید تحت مراقبت کامل و کنترل دقیق انجام گیرد.پرستاران و پرسنل بیمارستان که با بیماران در تماس هستند باید به کمک دستکش ، ماسک و روپوش های مناسب محافظت شوند. ۲- افراد خانواده و دیگر افرادی که با چنین بیمارانی تماس داشته اند باید تحت پیگیری کامل قرار گیرند.این پیگیری شامل تعیین و اندازه گیری درجه دمای بدن ۲بار در روز و بستری بیمار در بیمارستان و قرنطینه دادن تمام افراد مشکوک به ابتلا به این بیماری در بیمارستان (بلافاصله پس از بروز تب) است. ● ابولا چیست؟ ابولا در واقع نام نوعی ویروس است. تب خونریزی دهنده ابولا، یک بیماری شدید و کشنده است که نخستین بار در سال ۱۹۷۶میلادی شناخته شد. نام ویروس این بیماری از یکی از رودخانههای کشور زئیر، که امروزه جمهوری دموکراتیک کنگو نام دارد، گرفته شده. این بیماری برای اولین بار در کشور کنگو دیده شد. پژوهشگران بر این باورند که ویروس ابولا از طریق حیوانات به انسان سرایت میکند و معمولا در بدن جانوری زندگی میکند که در قاره آفریقا سکونت دارد. اکثر افرادی که ابتلای آنان به ابولا تا کنون تأیید شده اهل کشورهای آفریقایی بودهاند. تب خونریزی دهنده ابولا معمولا به صورت شیوع ناگهانی بروز میکند و شیوع آن هم از یک بیمارستان یا درمانگاه آغاز میشود. ● چگونه منتشر میشود؟ تب خونریزی دهنده ابولا از بیماریهای مشترک بین انسان و دام به شمار میرود. این بیماری فقط انسان، میمون و شامپانزه را مبتلا میکند. محل زندگی ویروس ابولا احتمالا در بدن گروهی از همین حیوانات است. انسانها ناقل ویروس نیستند و بهطور تصادفی به ویروس آلوده میشوند. اینکه چگونه ویروس ابولا از بدن حیوانات به بدن انسان وارد میشود بهطور کامل مشخص نیست. پس از آنکه فردی به این ویروس آلوده شد، انسانهای دیگر را آلوده میکند. یکی از راههای انتقال عفونت بین انسانها، تماس مستقیم با خون و ترشحات بدن فرد آلوده است که معمولا در بین اطرافیان بیمار که سعی در نگهداری و پرستاری او دارند، رخ میدهد. یکی دیگر از راههای شایع گسترش این ویروس انتقال آن در بین بیماران و کارکنان یک بیمارستان یا درمانگاه است. ● چه علایمی دارد؟ علایم این بیماری در همه بیماران یکسان نیست. پژوهشگران هنوز نمیدانند چرا تعدادی از افراد پس از ابتلا به این بیماری بهبود مییابند و برخی دیگر کشته میشوند. به هر حال میتوان گفت پاسخ ایمنی بیمارانی که در اثر ویروس ابولا کشته میشوند، چندان قوی نیست. در چند روز اولی که انسان به ویروس آلوده میشود، تب بالا، سردرد، درد عضلات، دل درد، اسهال و خستگی بروز میکند. بعضی از بیماران در این مرحله دچار گلودرد، سکسکه، قرمزی و خارش چشم، بثورات پوستی، اسهال خونی و استفراغ خونی میشوند. با گذشت یک هفته از آلودگی، درد قفسه سینه، شوک و مرگ اتفاق میافتد. بعضی از بیماران در این مرحله کور شده و خونریزی میکنند. تشخیص و درمان تشخیص زودرس تب خونریزی دهنده ابولا دشوار است چرا که علایم اولیه آن مثل خارش و قرمزی چشم و بثورات پوستی، در بیماریهای دیگری که شایعتر هستند نیز دیده میشود. ما اگر پزشک به این بیماری مشکوک شود، باید فورا از بیمار آزمایش خون به عمل آورد. اگر بیمار اسهال خونی نیز داشته باشد، مدفوع او هم مورد آزمایش قرار میگیرد. برای درمان این بیماری هیچ درمان مشخصی وجود ندارد. در حال حاضر اکثر درمانهایی که به بیماران داده میشود، درمانهای تقویتی هستند. این درمانها شامل کمک به حفظ فشار خون بیمار، حفظ مایعات بدن و نیز کمک به تنفس بیمار هستند. چند سال پیش در شیوع ابولا در کیکویت، پزشکان راه جدیدی را برای درمان بیماران امتحان کردند. آنها به ۸ نفر از بیماران، خون افرادی را که به ابولا مبتلا شده و از آن جان سالم بهدر برده بودند، تزریق کردند. نتیجه رضایت بخش بود. ۷ نفر از بیماران زنده ماندند. هر چند این نتیجه امیدوار کننده است اما چون پژوهش مذکور فقط روی ۸ نفر انجام شد، نمیتوان آن را برای درمان همه بیماران تعمیم داد! ● چگونه میتوان پیشگیری کرد؟ پیشگیری از بیماری تب خونریزی دهنده ابولا در آفریقا با دشواریهای چندانی روبهروست. هدلیل آنکه هویت و محل زندگی حیواناتی که مخزن ابولا هستند ناشناخته است، تنها چند راه ابتدایی برای پیشگیری از بیماری پیشنهاد شده. اصل مهم در پیشگیری از آلوده شدن پرهیز از تماس مستقیم با بیمار است. اگر مواردی از بیماری مشاهده شود، اولین کسانی که باید بسیار مراقب خطر باشند، کارکنان مراکز بهداشتی- درمانی هستند. این افراد باید از پوشش کامل، ماسک، دستکش و عینک استفاده کنند. هدف از این کار ممانعت از آلوده شدن با خون و ترشحات بدن فرد مبتلاست. همچنین اگر بیمار بمیرد، باید از تماس با بدن مرده نیز خودداری کرد